17-08-2005

αφορμή να μπω στο super market ήταν το ότι θυμήθηκα να αγοράσω αποσμητικό ποδιών. ένεκα του καλοκαιριού, της παντόφλας και της εμμονής που πριν λίγο καιρό απέκτησα με τις πατούσες μου, αντε θα το πω και μιας ακρολαγνείας που διέπει την σεξουαλική μου επιθυμία. Το σύμπαν λοιπόν μίλησέ: μπες να πάρεις αποσμητικό.
Κάπως βαριέμαι να περιγράψω αυτή την διαδικασία κατά την οποία μπαίνεις σε αυτά τα ύπουλα καταστήματα για να ικανοποιήσεις την ωραιοπάθεια για τις πατούσες σου και καταλήγεις στο μίζερο, γεμάτο υπνηλία και εκνευρισμό ταμείο με πέντε σακούλες πράγματα που ικανοποιούν κάθε είδους ανάγκη σου και την υπερκαλύπτουν κιόλας(γέλασα πάντως όταν γύρισα πια σπίτι και συνειδητοποίησα ότι ειχα αγοράσει τα αγαπημένα μου soft kings Αλαττίνη σε τρεις διαφορετικές γεύσεις).
Αφορμή να περάσω από το τμήμα των σχολικών ειδών ήταν μια κουβέντα του στέφανου που θυμήθηκα. αν έχω παρει με ρώτησε μολύβια κασσετίνα και σβήστρες για την Αγγλία.Όταν έφτασα, το πρώτο πράγμα που κέντρισε το ενδιαφέρον μου ήταν αυτά τα old time classic τετράδια μπλε χρώματος. Έπιασα ένα, το έφερα κοντά στην μύτη μου και τίναξα τις σελίδες με τον αντίχειρα. Μαγικό! Χιλιάδες αναμνήσεις ξετινάχτηκαν, στο μυαλό μου (!), με τελευταία αυτού του τελευταίου τέτοιου τετραδίου που είχα (ή που έχω ακόμα κάπου) στο λύκειο και έγραφε απ' έξω με τεράστια άσπρα γράματα από blanco: '' τί είναι αυτό που μας ενώνει;''
Αυτό ήταν. Δεν είχα χρόνο, το έριξα στο καλάθι. Αυτό το τετράδιο δεν το χρειάζομαι. Πέρασαν μέρες λοιπόν να το κοιτάω, να το παίρνω από το τραπέζι στο δωμάτιο, από το δωμάτιο στο σαλόνι.
Σήμερα, δεν είχα τι να σκεφτώ. Έτσι λοιπόν αναρωτήθηκα: γιατί το πήρα αυτό; τι θα το κάνω; Έν τω ματαξύ όταν αποφάσισα να το ρίξω στο καλάθι κοίταξα τριγύρω γρήγορα γρήγορα να βρω την μάρκα που πάντα προτιμούσα ως μαθητής. δεν θυμάμαι ποια αλλά μπορεί και να μην κυκλοφορεί πια, σκέφτηκα. Τελος πάντων συμβιβάστηκα ΚΑΙ με αυτό. επίσης δεν θυμάμαι αν αυτό που κεραυνοβόλησε το μυαλό (!) μου είναι κάποιο τραγούδι, ποίημα ή λόγια κάποιου αμπελοσοφιστή που σημειώνει: κάθε στιγμή στο μέλλον είναι μια στιγμή από το παρελθόν.
Όλα αυτά συνέβησαν έως απόψε και τα έβαλα κάτω: αφορμές, αίτια, αίτια, αφορμές, αφορμές, αίτια, αποτελέσματα. Και χάθηκα. Δεν ήξευρα πιο κεφάλαιο να ανοίξω. Ήταν όλα δυσπρόσιτα και πολύ μεγάλα. Έιπα να σκεφτώ τί είναι οι θύμησες. Τί είναι η μνήμη. Τί είναι η πείρα. Αλυσηδωτά: θυμάμαι-νιώθω-δεν κοιμάμαι-δεν μ'αρέσει-θυμάμαι-υπάρχω-μένω-ικανοποίηση-μένω-δεν μ'αρέσει-θυμάμαι-γελάω-πού είμαι-θυμάμαι κάνω πράγματα-θυμάμαι- γιατι;-ξεχνάω- μπορω;
Για ακόμη μία φορά πνίγηκα στις σκέψεις, ανέβασα στροφές και παλμούς, και χάθηκα. Ξέχασα αναμμένο το τσιγάρο και τσουουπ. συνήλθα για να το σηκώσω χρησιμοποιώντας το αλάνθαστο κολπάκι που μου έμαθε το ''σκουλίκι''.....και έτσι έκανα κι εγώ. Το βλέμα μου λόιπόν έπεσε πάνω σε τούτο εδώ το τετράδιο, θύμα κι αυτό της υλιστικής διαπαιδαγώγησης και του μαρτυρίου των αναμνήσεων.Έδώ λοιπόν αποφάσισα, θα βάλω κάποιες σκέψεις μου στην άκρη. Πάντα αντιμετώπιζα περιπαικτικά τους ανθρώπους που κρατούσαν ημερολόγιο. Δεν είναι αυτό. Επιθυμώ να γράψω αυτό που θυμάμαι και δεν προλαβαίνω να σκεφτώ. Αλισυδωτές σκέψεις: πού να καθήσω-τί χρώμα στυλό-μήπως πέσει στα χέρια κάποιου κάποτε-πού να το κρύψω-πού είναι τα τσιγάρα-πόσα τσιγάρα έχω.
Και να'μαι! είμαι ο Μάριος ! Φυσάω την στάχτη που πέφτει από το τσιγάρο στις λευκές σελίδες, ακούω διαδιχικά στο ραδιόφωνο, γαλάνη-διονυσίου-μητροπάνος (στην ζωή μου κάθε νέα γνωριμία-λέγε με παλιόπαιδο-πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία), έχω ανοιχτά τα φώτα και τα παράθυρα, είναι έξι το πρωϊ, έχω κόψει τον καφέ και αωαρωτιέμαι αν έχω φίλτρα γαλικού για το πρωϊ...